Mr. Big... Ένα όνομα, μια ιστορία, μία σειρά, έξι σεζόν, 94 επεισόδια, δύο ταινίες και άπειρο κλάμα από την έρμη -αλλά πάντα καλοντυμένη- Carrie Βradshaw , καθώς δεν στέρευε ποτέ ο εν λόγω κύριος να βρίσκει ποικίλους τρόπους για να της κάνει την ζωή πατίνι. Παρόλα αυτά, είναι ο άντρας που λίγο πολύ όλες μισήσαμε και αγαπήσαμε ίσως όσο κανέναν άλλον, όπως και η ίδια η Carrie.

Διαολεμένη χημεία, spotted.

    O "κύριος Big" έχει περάσει από την ζωή όλων μας κορίτσια και ακόμα και από εσάς που δεν έχει περάσει ακόμα, μην ανησυχείτε καθόλου θα περάσει λίαν συντόμως. Σε κάθε ιστορία παρουσιάζεται με διαφορετική εμφάνιση, διαφορετική ιδιότητα, διαφορετική ηλικία και κοινωνικό περίγυρο. Μην περιμένετε να σας έρθει με ιδιωτικό σοφέρ κάτω από το σπίτι σας, ούτε να έχει διαμερισματάρα στο κέντρο του Manhattan, ούτε να κυκλοφορεί με Boss κοστούμι ολημερίς και ολονυχτίς,  στην Ψωροκώσταινα ζούμε. Το κοινό στοιχείο ωστόσο, είναι ένα:  ο τύπος που μπήκε στην ζωή μας για να την ταρακουνήσει! Μαζί του θα αισθανθείς από την πρώτη στιγμή μία ιδιαίτερη έλξη που θα σε κάνει να πιστέψεις για λίγο ότι υπάρχει κεραυνοβόλος έρωτας, μετά θα επανέλθεις και θα πεις ότι είσαι λίγο κυνική και αρκετά ενήλικη για να πιστεύεις σε κεραυνοβόλους έρωτες. Σε διαολεμένες χημείες πιστεύεις όμως, και με τον τύπο αυτό τα βλέμματα που ανταλλάσσεται τα λες και ακατάλληλα για ανηλίκους. 

'Αι σιχτίρ και εσύ και ο γρίλος σου που λένε....

   Ο τύπος αυτός είναι αυτός που στην αρχή θα σε διεκδικήσει και θα σου δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον- και να μην σου έδειχνε όμως, εσύ πάλι θα τον ήθελες, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον αγαπητή και εσύ θα πιστέψεις ότι είναι Ο Ιδανικός -και αν όχι Ο Ιδανικός ,γιατί είπαμε ρομαντική αλλά μην το χέσουμε κιόλας - το αισθάνεσαι ότι είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους, στο σιγοψιθυρίζει ο Jiminy Cricket που μένει στο κούφιο το κεφάλι σου.





Αυτό που σου ψιθυρίζει παράλληλα βέβαια και εσύ αγνοείς επιμελώς είναι ότι αυτός ο τύπος είναι κίνδυνος και εσύ πρέπει να βγάλεις τον Forest Gump που κρύβεις μέσα σου και να τρέξεις όσο πιο γρήγορα μπορείς προς την αντίθετη κατεύθυνση χωρίς να κοιτάξεις ποτέ πίσω!!

NOT SO SAFE, HUH? 

Εσύ όμως σιγά μην το κάνεις, εδώ βρήκαμε ολόκληρο κύριο Big γρίλε μου, ρούμπωσε το λοιπόν και αφέσου στην μαγεία του παραμυθιού. Και μιλάμε για πολύυυυ παραμύθι, κυρίως για αυτό που έχεις να φας και λιγότερο για αυτό που έχεις να ζήσεις . Και έτσι ξεκινάει το παιχνίδι. Το παιχνίδι με τα υπονοούμενα , με τα βλέμματα, με τα αγγίγματα που σιγά σιγά γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνο που αισθάνεσαι λες και είσαι δεμένη χειροπόδαρα στον τροχό της τύχης και σου πετάνε στιλέτα.

Μεταξύ μας τώρα ούτε εσύ δεν το πιστεύεις αυτό...

Στην αρχή όλο αυτό σε πληρεί, σε κάνει να αισθάνεσαι ζωντανή, αυτή η αβεβαιότητα σε κάνει να προσπαθείς όλο και περισσότερο, να τον θέλεις όλο και περισσότερο. Ζεις το πάθος, την στιγμή, ακόμα και αυτό το λίγο που σου δίνει το δικαιολογείς και σου φτάνει. Μάλιστα, δηλώνεις ότι αυτό που έχετε εσείς είναι διαφορετικό από όλα αυτά τα συμβατικά που υπάρχουν γύρω σας και ότι το πας χαλαρά και όπου σου βγει. Άλλωστε δεν είσαι και καμιά γυναικούλα για να πιέζεις καταστάσεις.

Οh fuck.. 

Οκ, προφανώς και δεν είσαι καμία γυναικούλα για να τον πιέζεις και να σε πιάνουν ανασφάλειες και υστερίες, αλλά γιατί πάντοτε έρχεσαι σε δεύτερη μοίρα? Γιατί σε στριμώχνει στο πρόγραμμά του, σε βλέπει όποτε εκείνος μονάχα το έχει ανάγκη, σου μιλάει ανάλογα με τα φεγγάρια του και ποτέ δεν σου ξεκαθαρίζει τι είσαστε? Και εσύ αρχίζεις και διογκώνεις τα πράγματα στο κεφάλι σου, θέλεις περισσότερο χώρο, περισσότερη θέληση, περισσότερα πράγματα απο εκείνον. Οι ελπίδες που σου γέννησε ολοένα και μεγαλώνουν..


Και τότε ξεκινάνε τα προβλήματα, γιατί τόσο καιρό με τον φόβο να μην τον χάσεις του άφηνες όλο το χώρο να κάνει αυτό που ευχαριστεί τον ίδιο, όποτε τον ευχαριστεί και με τον τρόπο που τον ευχαριστεί. Όλα his way or the highway. Και έρχεται η συνειδητοποιήση ότι τελικά, δεν ξέρεις καν αν έχεις κάποια θέση στην ζωή του ή αν απλά είσαι εκεί για να του καλύπτεις τα κενά (σεξουαλικά, συναισθηματικά) και το υπέρμετρο εγώ του. ΚΑΙ ΕΣΥ ? Εσένα τι σου καλύπτει εν τέλει?

Παραμύθια και δράκοι

  Η αλήθεια είναι ότι ξέρεις...Πάντα ξέρεις. Καταλαβαίνεις τα κίνητρα του άλλου πίσω από τα λεγόμενά του, πίσω από την σιωπή του, πίσω από την διαρκή απουσία του. Όποιος θέλει πράττει, ψάχνει, παλεύει, διεκδικεί. Ακόμα, και αν δεν του έχεις δώσει το πολυπόθητο πράσινο φως. Και εσύ έτσι είσαι, όταν κάτι το θέλεις πολύ ψάχνεις τρόπους να το αποκτήσεις, κάνεις συνεχώς αισθητή την παρουσία σου και ας μην θέλεις ποτέ να "εκτεθείς", να ρίξεις τον εγωισμό σου και να γίνεις "γυναικούλα".

   Όταν ένας άντρας σε θέλει πολύ -δώσε ιδιαίτερη βάση στο πολύ- θα σε διεκδικήσει. Και όταν λέμε ότι θα σε διεκδικήσει, δεν εννοούμε τα likes που μπορεί να σου κάνει κατά καιρούς για να σε κρατάει καβάτζα, ούτε τα μηνυματάκια με τα υπονοούμενα για να μην χάνει την επαφή και ΝΑ ΣΕ ΚΡΑΤΑΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΚΑΒΑΤΖΑ. Θα σου δηλώσει ξεκάθαρα το ενδιαφέρον του και επειδή εσύ είσαι γυναίκα θα το καταλάβεις. Τα μισόλογα δεν είναι σημάδι ντροπαλού χαρακτήρα, είναι σημάδι μη αρκετής αρέσκειας και σίγουρα αρκετής ωραιοπάθειας.

  Και πώς το ξέρεις αυτό? Γιατί το έχεις κάνει και εσύ, ίσως ασυναίσθητα, ίσως με πλήρη συνείδηση των πράξεων σου, πάντως είναι γεγονός. Το έχεις κάνει σε άτομα που σε διεκδίκησαν με τον τρόπο τους ή και τελείως ξεκάθαρα και εσύ κολακεύτηκες, χωρίς όμως να αισθάνεσαι απαραίτητα το ίδιο. Έτσι, δεν έκοψες την επαφή μαζί τους, είτε γιατί ήθελες να γεμίσεις το υπέρμετρο εγώ σου και να καλύψεις τις ανασφάλειες σου, είτε γιατί παρουσίαζε ένα άλφα ενδιαφέρον η φάση, αλλά όχι αρκετό για να την συνεχίσεις η ίδια. Δεν έστελνες ποτέ η ίδια μήνυμα για να μην δώσεις τα "λανθασμένα μηνύματα" από την στιγμή που δεν πολυ-ενδιαφερόσουν, αλλά όταν σου έστελναν απαντούσες, είτε από βαρεμάρα, είτε από ευγένεια, είτε από περιέργεια- χωρίς να αντιλαμβάνεσαι ότι και με αυτή σου την στάση έδινες ελπίδες, ελπίδες που δεν ήσουν σε θέση να υλοποιήσεις.
 

 
 Και τώρα? Τώρα ο,τι έκανες το λούζεσαι. Και φτάνεις στο σημείο να το συνειδητοποιείς...
Πάντοτε δικαιολογούσες τον εαυτό σου και θεωρούσες ότι εσύ δεν έκανες κάτι κακό ή ανήθικο. Βάφτιζες την στάση σου "ευγένεια" και έλεγες ότι μπορεί και να αλλάξουν τα συναισθήματα σου προς αυτό το άτομο κάποια στιγμή. Τώρα λοιπόν παίρνεις μία γεύση από το δικό σου το φάρμακο και συνειδητοποιείς ότι αυτό που έκανες δεν ήταν τελικά και τόσο ηθικό. Το αντικείμενο της επιθυμίας σου δεν σε αποθαρρύνει, αλλά παράλληλα ακολουθεί μία στάση πολύ γνώριμη σε εσένα, αναγνωρίζεις πολλά πράγματα που έκανες εσύ στις δικές του κινήσεις και καταλαβαίνεις ότι γίνεσαι μία από το σωρό, ένα ακόμα μήνυμα, ένα ακόμα like, ένα ακόμα υπονοούμενο. Το "αντικείμενο της επιθυμίας σου" ενδεχομένως, να μην έχει καν την ωριμότητα να το συνειδητοποιήσει κιόλας!!  Αλλά το γεγονός είναι ένα. Όταν λες σε έναν άνθρωπο ότι σου αρέσει και ότι σου έχει μείνει απωθημένο και εκείνος σου απαντάει με μισόλογα χωρίς να σε αποθαρρύνει και δεν σου ξεκαθαρίζει την θέση του το θέμα είναι ένα: ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙΣ ΑΡΚΕΤΑ. Είσαι μία καβάτζα, είσαι μία ρεζέρβα, σε περίπτωση που δεν βρει κάτι καλύτερο. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθείς και το χωνέψεις τόσο το καλύτερο.

  Βλέπεις κανένας μας δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτά τα πράγματα, είμαστε καταδικασμένοι να περάσουμε από όλους τους ρόλους, του θύτη, του θύματος, του παρατηρητή και  να συνεχίζουμε τον αέναο φαύλο κύκλο της αμοιβαίας ανειλικρίνειας που χαρακτηρίζει το φλερτ. Γιατί μάλλον δεν έχει και πολύ πλάκα να λες αυτά που θες και κυρίως να λες αυτά που δεν θες. Όλοι μας νομίζουμε ότι γινόμαστε κακοί με το να λέμε στον άλλον "όχι" . Αλλά εν τέλει αυτός που είναι ειλικρινής ποτέ δεν χάνει, στο πέρασμα του χρόνου αναγνωρίζουμε την αξία του και το καλό που μπορεί να μας έκανε με το να μην μας τοποθετήσει στην θλιβερή θέση της καβάτζας, αναγνωρίζουμε το πόσο δυνατός ήταν ψυχικά με το να προτιμήσει να παραμείνει μόνος και να κλείσει πόρτες γιατί ουσιαστικά δεν χρειάζεται άλλους ανθρώπους να του τονώσουν το ηθικό, γιατί ξέρει πολύ καλά τι είναι και τι δεν είναι, τι θέλει και τι δεν θέλει και έχει τα κότσια να το δηλώσει.

   Αυτούς τους ανθρώπους έχουμε την υποχρέωση να τους εκτιμούμε, γιατί αργά ή γρήγορα  καταλαβαίνουμε τα κότσια που χρειάζονται για να δώσεις μία "χυλόπιτα". Γιατί από την ειλικρίνη απόρριψη όλοι μας έχουμε αναρρώσει, τα ερωτηματικά είναι αυτά που μας κρατάνε πίσω, που μας δημιουργούν φρούδες ελπίδες και μας γεννάνε όνειρα. Και όταν προσγειωνόμαστε -που είναι καθαρά προσωπική υπόθεση πότε θα πάρεις την απόφαση να πάψεις να εθελοτυφλείς και να δεις την σκληρή, αλλά αναζωογονητική αλήθεια- πονάει πολύ.

  Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να γίνεσαι εκούσια ηλίθιος, να ακούς τα πράγματα που θέλεις να ακούσεις,να αγνοείς τα σημάδια και όσες συμβουλές και να ακούσεις για το αντίθετο εσύ να συνεχίζεις να ελπίζεις, κοινώς να εθελοτυφλείς.
Αν θέλεις να ζήσεις το "παραμύθι" μάλλον βρήκες πολύ λάθος τρόπο να το κάνεις. Το παραμύθι ξεκινά εκεί που υπάρχει αλήθεια, εκεί που βρίσκεται το ειλικρινές ενδιαφέρον, που η ανασφάλεια εκτοπίζεται από την σιγουριά που σου προκαλούν τα αληθινά και ξεκάθαρα δηλωμένα θέλω του άλλου, εκεί που δεν χρειάζεται πια να αναλύσεις και να σκεφτείς, γιατί απλά το ζεις. Σταματήστε να παραμυθίαζετε τους εαυτούς σας και ίσως να βρεθεί το δικό σας αληθινό παραμύθι, στην ανιαρή, κυνική και ρουτινιασμένη σας πραγματικότητα.

           Μία συμβουλή από μια μεγάλη παραμυθού και ακόμα μεγαλύτερη εκούσια παραμυθιασμένη.

"Υπολογιστικές" σχέσεις

  Από τότε που η τεχνολογία έχει εισβάλει -ενίοτε για την διευκολύνει και ενίοτε για την κάνει πιο δύσκολη, ανάλογα την οπτική γωνία που θα το εξετάσει κανείς- στην ζωή μας, δεν παύω να εντοπίζω την επιρροή που έχουν ασκήσει οι υπολογιστές και στις διαπροσωπικές σχέσεις και όχι μόνο σε επίπεδο επικοινωνίας, αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις καταστάσεις και λειτουργούμε.
 Το DELETE, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν έχεις χώρο στον υπολογιστή ή στο κινητό και έχεις βαρεθεί μια εφαρμογή? DELETE. Το ίδιο και στην ζωή μας. Η πρώτη φορά που χρησιμοποίησα με τρομακτική ευκολία το DELETE στην ζωή μου ήταν σε ηλικία 18 ετών, όταν συνειδητοποίησα ότι μία κατάσταση πλέον δεν με πληρούσε, όταν κατάλαβα ότι είχα δώσει τόσα πολλά που πλέον ο σκληρός μου είχε γεμίσει ιούς και είχε χάσει την ουσία, αποφάσισα να πατήσω DELETE. Και έτσι, διέγραψα πολλά άτομα από την ζωή μου χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, ούτε να το μετανιώσω μετέπειτα. Και ίσως να ήταν για καλό. Άλλωστε, ποτέ δεν μου άρεσαν τα περίπλοκα, πάντοτε προτιμούσα τις πιο απλές, τις πιο εύχρηστες εφαρμογές.
  Όταν όμως διαγράφεις ένα αρχείο στον υπολογιστή στέλνεται στον κάδο απορριμάτων και αν θέλεις μπορείς να το ξαναβρείς, να το επαναφέρεις. Έτσι και εγώ στην ζωή μου, μπορεί να πατούσα με τρομακτική ηρεμία και ευκολία το DELETE, αλλά πότε πότε άνοιγα τον "κάδο απορριμάτων" για να το ελέγξω, να δω αν είναι ακόμα εκεί, και πολλές φορές δελεαζόμουν να το επαναφέρω, όμως ποτέ δεν το έκανα- ήταν θέμα τιμής. Αν ήθελα να συνεχίσει να λειτουργεί ομαλά ο υπολογιστής δεν θα έπρεπε να επαναφέρω τα επίφοβα αρχεία, που μπορεί να επέφεραν και εκατομμύρια ιούς που ενδεχομένως μου κράσαραν το σύστημα. Και έτσι, το DELETE έγινε το αγαπημένο μου κουμπί, όποτε κάτι με τρόμαζε, όποτε δεν ήξερα πως να το χειριστώ -γιατί περιττό να πω ότι με την τεχνολογία είμαστε παράλληλες γραμμές- , όποτε έπρεπε να επενδύσω χρόνο και ενέργεια για να το κατανοήσω και να δω αν μου ταιριάζει πάντοτε επέλεγα την εύκολη λύση, το DELETE.
  Και αναρωτιέμαι, πριν ανακαλυφθούν οι υπολογιστές, και το DELETE, οι Κάδοι Απορριμάτων, τα συστήματα anti-virus ( όπου anti-virus, βλέπε τείχη, εγωισμούς και υπερηφάνεια ), άραγε πως αντιμετώπιζαν τις "περίπλοκες- επικίνδυνες εφαρμογές" ? Όταν δεν είχαν την εύκολη λύση του DELETE, τι έκαναν? Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως κάποτε είχα διαβάσει μία απάντηση ηλικιωμένης κυρίας, παντρεμένης πάνω από τεσσαρακονταετία σε ερώτηση πώς παρέμεινε τόσα χρόνια ευτυχισμένα παντρεμένη. Η απάντηση της ήταν απλή, λιτή και πηγή άπειρου προβληματισμού για εμένα: "Στην εποχή μας όταν κάτι έσπαγε προσπαθούσαμε να το επιδιορθώσουμε. Δεν το πετούσαμε για να πάρουμε κάτι καινούριο.".
  Και πώς μπορούμε εμείς, η γενιά της αφθονίας, της πιο εξελιγμένης τεχνολογίας να ασπαστούμε τον όρο της επιδιόρθωσης? Εμείς, που όποτε κάτι έσπαγε ή χαλούσε, δεν στεναχωριόμασταν- αντίθετα, είχαμε μία μύχια χαρά - γιατί γνωρίζαμε ότι θα το αντικαταστήσουμε με κάτι καινούριο, με κάτι καλύτερο. Και ξεχνούσαμε την αρχική μας λαχτάρα, για το σπασμένο πλέον αντικείμενο. Ήταν πλέον σπασμένο, δυσλειτουργικό, δύσχρηστο, δεν είχε πλέον καμία σημασία και η θέση του ήταν στον "Κάδο Απορριμάτων" , τόσο απλά και γρήγορα. Κανένας προβληματισμός και καμία ενοχή. Και όμως, ώρες ώρες όλοι αναζητούμε το "σπασμένο", η σκέψη του ξεπροβάλει αναίτια και μας προκαλεί μια γλυκιά μελαγχολία και μετά καταχωνιάζουμε και την ίδια την σκέψη στον "Κάδο Απορριμάτων", γιατί το καινούριο, το καλύτερο και αστραφτερό θα μας κάνει να λησμονήσουμε. Θα λησμονήσουμε.. Θα λησμονήσουμε ?

Έρωτες και άλλα δεινά

    Ίσως όντως έχω δει υπερβολικά πολλές ταινίες και σειρές, ίσως έχω διαβάσει υπερβολικά πολλές φορές τις ερωτικές νουβέλες της Jane Austen, ίσως απλά είμαι αθεράπευτη ρομαντική-αιθεροβάμων- ηλίθια.. 'Ίσως φταίει η Disney και οι απίστευτα υψηλές προσδοκίες μου όσον αφορά τις ιστορίες αγάπης (και τα καλά soundtrack)..Οι πιθανές εξηγήσεις στο μυαλό μου είναι πολλές.. το γεγονός όμως ένα! Δεν βαριέμαι ποτέ να πετάω στα σύννεφα, να ενθουσιάζομαι μέχρι αηδίας και στο τέλος να προσγειώνομαι..Με τα μούτρα..Σε δρόμους κακοτράχαλους..και με λάσπη.
 
    Όλα αυτά βέβαια τα βιώνω σε ένα πολύ προσωπικό σύμπαν, το οποίο μπορεί να περιοριστεί και να περιγραφεί με μία λέξη ως : το μυαλό μου (άντε και τις κολλητές μου, που κατά καιρούς ταλανίζω αλύπητα με τις ατέρμονες συναισθηματικές μου διακυμάνσεις και αναλύσεις.). Έχοντας συνηθίσει να παρουσιάζομαι με ένα περίβλημα σοβαρότητας, εγωισμού, κυνισμού και φαινομενικής απάθειας. Όλα αυτά οδηγούν σε ένα κράμα Σιδηράς Κυρίας και Σούπερ Γκούφυ, το οποίο ομολογουμένως μας έχει προσφέρει στιγμές απείρου γέλιου, αλλά και ανομολόγητης αμηχανίας και παρεξηγήσεων.

 Και κάπως έτσι, η αιώνια μάχη μεταξύ μυαλού και καρδιάς ξεκινάει και συνεχίζεται τα τελευταία είκοσι χρόνια. Κακά τα ψέματα είναι πολύ δύσκολο να είσαι ρομαντικός στις μέρες μας..Εκτός του ότι γίνεσαι αντικείμενο χλευασμού και ενίοτε λύπησης -με αποτέλεσμα να το κρύβεις λες και ανήκεις σε κάποια παράνομη λέσχη ή παγανιστική αίρεση- οι εμπειρίες της καθημερινής ζωής σε κάνουν από πάνω να αισθάνεσαι και βλάκας και να τα βλέπεις όλα πιο ορθολογιστικά και κυνικά. Το να έχεις πλέον συναισθήματα και να διαθέτεις τα κότσια όχι μόνο να το δείχνεις, αλλά να το λες κιόλας σε καθιστούν ένα προϊόν αναλώσιμο, εκμεταλλεύσιμο, ένα " μίασμα " για την κοινωνία μας, που έχει ως μότο της το: "Άλλα λέω, άλλα κάνω και άλλα εννοώ..Άλλον σκέφτομαι, άλλον γουστάρω, με άλλον συνουσιάζομαι και με άλλον έχω σχέση.". Μιας κοινωνίας που πλέον αποτελείται από μπακουράκια, κατά το ήμισυ ερωτευμένους, κακές σχέσεις και one night stand.

 Και πες ότι τα ξεπερνάς τα στάνταρ της κοινωνίας, πες ότι είσαι μονάχα είκοσι χρονών και έχεις την ανάγκη να ρισκάρεις, να τα παίξεις όλα για όλα και να μην σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, γιατί εσύ δεν ήσουν ποτέ κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ποτέ δεν έκανες αυτά που οι περισσότεροι ευλαβικά ακολουθούν, προτίμησες να είσαι μόνος παρά σε μέτριες, άοσμες και παραχωρητικές σχέσεις, γιατί δεν θα άντεχες ποτέ να παίρνεις απλά και να μην αισθάνεσαι, γιατί για εσένα το να μην δίνεις αγάπη στον άνθρωπο που είσαι μαζί, ή έστω να μην του δίνεις την αγάπη που σου δίνει θα ήταν έσχατη προδοσία στον ονειρεμένο κόσμο που κρατάς τόσο καλά κρυμμένο στο μυαλό και στην καρδιά σου. Που για 'σένα εν τέλει ήταν ανέκαθεν ένα.
 

  Πες λοιπόν, ότι τα ξεπέρασες όλα αυτά. Και λες επιτέλους να κατεβάσεις τα τείχη και τον κυνισμό που με επιμέλεια έχτιζες τόσο καιρό και θεωρείς απόρθητο (τα ίδια έλεγαν και οι Τρώες και ιδού τα αποτελέσματα..) και να εξωτερικεύσεις τα όσα αισθάνεσαι.. Τότε τι ? Και αν γίνεις δεδομένο? Γιατί κακά τα ψέματα..Το απωθημένο πολλοί αγάπησαν..Το δεδομένο ουδείς! Ειδικά όταν είσαι γυναίκα..Γιατί όπως πολύ σοφά είχε πει η Carrie Bradshaw: "When men attempt bold gestures, it's generally considered romantic. When women do it, it's often considered desperate or psycho." Και για του λόγου το αληθές...

   Τελικά το μεγαλύτερο μας εμπόδιο στην αναζήτηση της αγάπης/ σχέσης/ έρωτα - εν πάση περιπτώσει ονοματίστε το όπως επιθυμείτε, είναι ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ.. Γιατί πιστέψτε με, όταν κάποιος σε κατεβάζει από το βάθρο που έχεις χτίσει και έχεις τοποθετήσει μόνος σου τον εαυτός σου είναι πολύ δύσκολο και μετά θα περάσεις μήνες γλείφοντας τις πληγές σου, περιμένοντας να επουλωθούν τελείως και προετοιμάζοντας τα νύχια σου για να μην ξανασυμβεί αυτό. Και τελικά τι άσχημη λέξη το "δεδομένο".. Εκτός από άσχημη στις συνειδήσεις όλων μας, έχει πλέον καταντήσει βρισιά. Η ξεκάθαρη και άνευ όρων αγάπη, η κατανόηση, ο σεβασμός και το ειλικρινές ενδιαφέρον, δίχως παιχνίδια, δίχως "φτύσιμο", δίχως "ψηστήρι" έχει καταντήσει βρισιά.  

  

  Αυτές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Ένας φαύλος κύκλος. Όλοι επιθυμούν να αγαπηθούν, να αισθανθούν σημαντικοί, να έχουν μια ζεστή αγκαλιά κάθε βράδυ, ένα άγγιγμα στο λαιμό, έναν άνθρωπο να εμπιστευθούν. Ωστόσο, κανείς δεν είναι διατεθειμένος να αγαπήσει, να εκτεθεί, να ρισκάρει, να ΔΩΣΕΙ κομμάτι από τον εαυτό του,  αντ' αυτού προτιμάμε το φτύσιμο, την υποβάθμιση, την απουσία. Γιατί τελικά έτσι είναι ρυθμισμένος ο οργανισμός μας..σε ένα αέναο κυνήγι της ευτυχίας, πάντα να πληγώνουμε και να μας πληγώνουν και πάλι απ'την αρχή. 

  Το να απέχεις από όλο αυτό είναι μία απόφαση, έναν πληγωμένο εγωισμό και μερικές "χυλόπιτες" μακριά..Αξίζει όμως τον κόπο..Η τύχη άλλωστε, ευνοεί τους τολμηρούς!

"Give a man a mask and he will show you his true face" O.Wilde

Και είναι και κάποια μυστικά που δεν τα ομολογείς ούτε στον εαυτό σου, που δεν τα λες σε κανέναν..Ίσως γιατί ξέρεις ότι αν τα πεις δυνατά θα γίνουν πραγματικότητα ...και δεν είσαι σε θέση να τα παραδεχθείς, πόσο μάλλον να τα αντιμετωπίσεις..Γιατί γνωρίζεις πολύ καλά ότι αν τα πεις δυνατά θα καταστρέψουν την φαινομενικά τελεία ισορροπημένη ζωή σου..Γιατί ξέρεις ότι αν τα πεις θα μεταμορφωθείς αυτόματα σε ένα κοινό θνητό, ίδιο με όλους τους υπόλοιπους που κάνουν λάθη, που  πληγώνουν και πληγώνονται.. Γιατί δεν θα έχεις πια τον έλεγχο αυτών που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι..Γιατί αν τα πεις ίσως δεν ακουστούν τόσο τραγικά και ίσως κάποιοι δικαιολογήσουν αυτό που ο ίδιος δεν μπορείς να δικαιολογήσεις και να συγχωρέσεις στον εαυτό σου, αυτό που εσύ θεωρείς αμάρτημα. Γιατί εσύ είσαι ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού σου και ο,τι και να λένε οι υπόλοιποι εσύ δεν μπορείς να βρεις ελαφρυντικά σε όσα αισθάνεσαι, σε όσα σκέφτεσαι πόσο μάλλον σε όσα πράττεις ή μάλλον θέλεις να πράξεις...
  Για αυτό και το κρατάς μέσα σου και προτιμάς να σε σιγοτρώει, να σου παίρνει καθημερινά ένα κομμάτι σου απ'το να το ξεστομίσεις.. Γιατί πάντα ήξερες πως να μάχεσαι τους εσωτερικούς σου δαίμονες, πως να τους κατευνάζεις και να βγαίνεις πιο δυνατός από αυτούς! Γιατί θεωρείς καλύτερο να είσαι θύμα παρά θύτης, γιατί δεν διανοείσαι να είσαι υπαίτιος της δυστυχίας ενός ατόμου...Γιατί προτιμάς να είσαι μόνος, παρά να έχεις αυτό που θες συνοδευόμενο από μυριάδες ενοχές και τύψεις..Γιατί έχεις την ελπίδα πως μία μέρα θα ξυπνήσεις και θα έχουν ξεχαστεί όλα μέσα σου και η μάσκα που φοράς θα γίνει το πραγματικό σου πρόσωπο ή θα πραγματοποιηθούν όσα εύχεσαι και ελπίζεις και δια μαγείας δεν θα υποστείς τις συνέπειες... Γιατί είσαι αρκετά περήφανος και εγωιστής, ώστε να πιστεύεις ότι είσαι παντοδύναμος και μπορείς να ξεπεράσεις άτομα και καταστάσεις, να προχωρήσεις και να μην μένεις στάσιμος με την ελπίδα ενός ονείρου...
  Και όμως είναι και αυτά τα βράδια που μένεις μόνος, εσύ και οι δαίμονες σου..Και δεν μπορείς πια να τους αγνοήσεις..Πρέπει να τους αντικρίσεις κατά πρόσωπο και να τους ψιθυρίσεις όσα σε πονάνε, όσα κάνουν το χαμόγελό σου να σπάει κάποιες μέρες και σου καταδεικνύουν τις αδυναμίες σου..Και εκείνοι τι κάνουν? Σε κοιτάνε κατάματα όταν καθρεφτίζεσαι και γελάνε με την ευτέλεια της φύσης σου, με τις αδυναμίες και τα πάθη σου...Γελάνε γιατί ξέρουν ότι όσο και αν προσποιείσαι και προσπαθείς, κάποια βράδια το μόνο που χρειάζεται είναι λίγο αλκοόλ και κάποια τραγούδια με νόημα για να επαναφέρουν στο ενσυνείδητο σου όσα επιμελώς κρύβεις και αρνείσαι.
   Και εσύ αναρωτιέσαι..για πόσο ακόμα ? Και θυμώνεις με τον εαυτό σου που υπέπεσε και πάλι στο αδίκημα της σκέψης, που αφέθηκε για μερικά δευτερόλεπτα ελεύθερος να αισθανθεί.. Και έτσι πεισμώνεις, κατεβάζεις ρολά και αφήνεσαι στην αγκαλιά του Μορφέα..Άλλωστε αύριο μία καινούρια μέρα ξημερώνει και η μάσκα σου σε περιμένει στον καθρέφτη καρτερικά.
http://www.youtube.com/watch?v=lp8S_6z8_NU

"We must free ourselves of the hope that the sea will ever rest. We must learn to sail in high winds." A.Onasis

 

 Κλείνω τα μάτια μου και αφουγκράζομαι τα κύματα..Ο ήχος με ξεκουράζει πέρα από κάθε προσδοκία, σαν να ξεσπάει ένα εσωτερικό μου κομμάτι.. Με κάθε παφλασμό ξεδιπλώνεται ένα καλά κρυμμένο, σχεδόν λησμονημένο συναίσθημα. Κάθε χτύπημα και μία ανάμνηση, μία σκέψη...Και έτσι, επέρχεται η εξιλέωση και μετέπειτα η κάθαρση.

   Η αλμυρή γεύση της θάλασσας φτάνει στα χείλη μου, ενώ οι αχτίδες του ήλιου με αγκαλιάζουν τόσο γενναιόδωρα παίρνοντάς μου κάθε αίσθηση εσωτερικού ψύχους. Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαίτερα θρησκευόμενη, αλλά αν κάποιος με ρωτούσε πώς οραματίζομαι τον Παράδεισο θα του απαντούσα με αυτήν την εικόνα. Η απόλυτη αρμονία σώματος και πνεύματος. 

   Ανέκαθεν είχα έναν άρρηκτο δεσμό με την θάλασσα, από μικρό παιδί ανυπομονούσα να έρθει το καλοκαίρι για να μπορέσω να βρεθώ κοντά της. Ποτέ μου δεν την φοβήθηκα. Στεκόμουν εκστασιασμένη μπροστά στο ευμετάβλητο του χαρακτήρα της και αναρωτιόμουν ποιο ξόρκι θα ήταν ικανό να με μεταμορφώσει σε γοργόνα για να μην την αποχωριστώ ποτέ. 

   Μεγαλώνοντας, συνέχισε να είναι το ησυχαστήριο μου. Κάθε φορά που αδυνατούσα να διαχειριστώ τις δικές μου συναισθηματικές διακυμάνσεις αναζητούσα να βρεθώ κοντά της για να αισθανθώ το γνώριμο αίσθημα γαλήνης να κατακλύζει κάθε κύτταρο μου. Μπροστά σε αυτό το μεγαλείο της φύσης τίποτα πλέον δεν μπορούσε να με αγγίξει, σαν ένας μυστικός δεσμός να μας ένωνε και μέσω αυτού να δανειζόμουν μέρος της δύναμής της. Ήμουν πλέον εξαγνισμένη, ανίκητη και μεγαλειώδης. 

   Σήμερα, βρίσκομαι και πάλι μπροστά της γεμάτη προβληματισμούς και ερωτηματικά. Και πάλι, όλα εκμηδενίζονται. Δεν με ταλανίζουν οι σκέψεις περί θιγμένου εγωισμού, τα ερωτηματικά έχουν χαθεί, το ίδιο και τα πρόσωπα..Αισθήματα πια δεν υπάρχουν-δεν ξέρω αν υπήρξαν και ποτέ πραγματικά. Όλα χάθηκαν σε μια δίνη στο βυθό της θάλασσας και ξαφνικά επήλθε η νηνεμία. Όλα φαντάζουν πια μηδαμινά, ακόμα και η εμμονή μου με τον έλεγχο και τις αναλύσεις εξανεμίστηκε. Δεν με απασχολεί να μάθω, δεν είναι πλέον ζωτικής σημασίας να αποκαταστήσω τον υπέρμετρο εγωισμό μου που γρατζουνίστηκε, ούτε και να εξημερώσω τα ένστικτά μου για να πλησιάσω ένα παροδικό και ολιγόμηνο "αντικείμενο μελέτης". Δεν με δελεάζει πια μια εμπειρία τόσο επίγεια και σαθρή. 

   Στον ονειρικό κόσμο των ωκεανών δεν έχουν σημασία τα πεζά συναισθήματα και οι νοσηρές σκέψεις. Το πιο σημαντικό είναι η προσπάθεια για επιβίωση και οι απελευθερωμένες αισθήσεις. 

   Όσο βιώνω την ανείπωτη ομορφιά της θάλασσας συνειδητοποιώ με ένα μειδίαμα ότι ποτέ δεν μπόρεσες να καταλάβεις την φύση μου, ούτε να διακρίνεις την ομοιότητά μου με την θάλασσα. Δεν ξέρω αν προσπάθησες καν. Ποτέ δεν θα είσαι σε θέση να διαχειριστείς την ευμετάβλητη φύση μου, πόσο μάλλον να την εξημερώσεις, βλέπεις είμαι και εγώ σαν την θάλασσα, δεν μπορείς να με φυλακίσεις, μπορείς μονάχα να με εξυμνήσεις και να κολυμπήσεις μαζί μου. Δεν θα κατανοήσεις ποτέ την ανάγκη, την απελπισία και το μένος, με το οποίο θυσιάζω κομμάτια του εαυτού μου χτυπώντας με ορμή σε βράχους λες και είναι κύματα, ούτε θα μπορέσεις να εξερευνήσεις τα βάθη των ψυχικών μου ωκεανών. Προτιμάς να μένεις στην επιφάνεια, να παραμένεις σε μία ασφαλή απόσταση και να εξάγεις τα δικά σου συμπεράσματα. Σαν φοβισμένος ναυτικός που δεν κατάφερε ποτέ να επιβιβαστεί στο πλοίο και να εξερευνήσει νέες θάλασσες, να ρισκάρει και να απολαύσει όσα έχουν να του προσφέρουν. Το τραγούδι της θάλασσας είναι μία ποίηση που μόνο εκλεκτοί είναι σε θέση να ακούσουν, πόσο μάλλον να καταλάβουν, οι υπόλοιποι απλά το ονειρεύονται στα πελάγη του υποσυνειδήτου. http://www.youtube.com/watch?v=THiq5pB2_cg

  

Jeux d'enfants..

 Εν μέσω εξεταστικής και κυκλοθυμίας πήρα την μεγάλη απόφαση εχθές- Σάββατο- να θυμηθώ ότι είμαι φοιτήτρια και να συσφίξω τις σχέσεις μου με το βιβλίο μου.. Όπως μπορείτε να καταλάβετε αυτό δεν στέφθηκε και από απόλυτη επιτυχία και έτσι κατέληξα να βλέπω το "Jeux d'enfants" (a.k.a "Love me if you dare")..Ενός λεπτού σιγή για τον αφανισμένο πλέον κυνισμό μου.

  Ok, μην με παρεξηγείτε ήταν μία υπέροχη ταινία και το consept παρουσίαζε μεγάλο ενδιαφέρον από την στιγμή που διαφοροποιείτο από την κλασσική πατέντα των ρομαντικών ταινιών..Ωστόσο, από την ώρα που τελείωσε δεν μπορούσα να πάψω να αναρωτιέμαι αν ποτέ ξεπερνάμε τα παιδικά μας κατάλοιπα στο να δείχνουμε (ή να μην δείχνουμε ) τα συναισθήματά μας στον άνθρωπο που μας τα εμπνέει.. 

 Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και χαμογελάω, καθώς μου έρχεται η φράση της μαμάς μου, όποτε επέστρεφα σπίτι στεναχωρημένη, έπειτα από τσακωμό με κάποιο αγοράκι.. "Μην είσαι χαζούλα..του αρέσεις, για αυτό σε πειράζει." Μία τόσο μικρή και απλή φράση που αποτυπώθηκε στο παιδικό μου μυαλό και από τότε δεν κατάφερα να την αποτινάξω.. 

 Και έτσι περνούσαν τα χρόνια και συνέχιζα να πιστεύω ότι, όποτε κάποιο άτομο μου συμπεριφέρεται άσχημα ή περίεργα αυτό υποδηλώνει ένα βαθύτερο συναίσθημα προς εμένα.. Και το χειρότερο? Με έλκυαν αποκλειστικά και μόνο τέτοιες περιπτώσεις, οι οποίες συνήθως μου έπαιρναν καιρό να συνειδητοποιήσω πόσο μάταιες και αδιέξοδες ήταν. Και έτσι, άρχισα και εγώ να ενστερνίζομαι την συμπεριφορά αυτή, να κρύβω τα συναισθήματα μου, να είμαι φαινομενικά αδιάφορη και αμήχανη προς το άτομο που εκάστοτε μου άρεσε, θεωρώντας ότι το να δείχνεις τα συναισθήματα σου είναι κάτι που σε ρεζιλεύει, σε πληγώνει και σε ρίχνει από το βάθρο που δημιουργείς ο ίδιος για τον εαυτό σου...

 Κοιτάζοντας γύρω μου, συνειδητοποιώ ότι αυτό μάλλον αποτελεί συχνό φαινόμενο -όσο και αν θέλω να αισθάνομαι ξεχωριστά προβληματική-. Ζούμε σε μία πόλη γεμάτη ανθρώπους μόνους με καταπιεσμένα συναισθήματα και πάθη, προστατευμένους στην ρουτίνα τους.. Όλοι ονειρεύονται κάτι περισσότερο, κάτι μεγαλύτερο, όμως μονάχα λίγοι τολμούν και έτσι, συνεχίζουμε να ζούμε την ίδια συμβατική ζωή και να εξοικειωνόμαστε με την μοναξιά μετονομάζοντας την σε αυτάρκεια.. Να κοροϊδεύουμε τα λιγοστά ζευγαράκια, τις ρομαντικές ταινίες και τα βιβλία, θεωρώντας τα γλυκανάλατα και ανόητα. 

 Προσωπικά, το "Jeux d'enfants" το θεώρησα μία ταινία που καταδεικνύει το πρόβλημα που υπάρχει μέσα μας και γύρω μας...Όλοι μας προτιμούμε το παιχνίδι..Τα υπονοούμενα, τις κλεφτές ματιές και όλα αυτά πάντοτε στο κλίμα "μεταξύ αστείου και σοβαρού".. Γιατί? Γιατί δεν υπάρχει πιο τρομακτικό συναίσθημα από το να ξεγυμνώνεις την καρδιά σου μπροστά στον άλλον και να αισθάνεσαι ευάλωτος. Αν είχαν όντως τολμήσει να πουν τι αισθάνονται και να σταματήσουν το αγαπημένο τους παιχνίδι, (που στην ταινία παρουσιάζεται ως "Θάρρος", ωστόσο στη δική μου τη συνείδηση πιο πολύ μου θύμισε "Κρυφτό") τα πράγματα ενδεχομένως να είχαν πάρει άλλη τροπή και να μην είχαν καταλήξει αγκαλιασμένοι 100 μέτρα κάτω από την επιφάνειας της γης και σκεπασμένοι με μπετόν, θεωρώντας ότι αυτός ήταν ο ιδανικός τρόπος να σταματήσει το παιχνίδι (a.k.a να είναι μαζί για πάντα).  Μπορεί να είχαν καταλήξει και ένα από αυτά τα ζευγαράκια που βλέπουμε γύρω μας, τα "βαρετά", "συμβατικά" και "γλυκανάλατα"...όμως έχασαν χρόνια από τη ζωή τους κρύβοντας αυτό που στην ουσία επιθυμούσαν. 

 Άραγε η ζωή είναι όντως ένα παιχνίδι? Ή καθώς ενηλικιώνεσαι πρέπει να σταματήσεις το "Κρυφτό", να βρεις το "Θάρρος" και να πεις την "Αλήθεια"? 

 Και το ερώτημα είναι ένα...

"Lost Girl" a thousand dreams away from Neverland

Και ξαφνικά μεγαλώνεις και ξεχνάς να κάνεις θετικές σκέψεις..Δεν μπορείς να πετάξεις. Έχεις κλείσει το παράθυρο στα όνειρά σου και τα έχεις αντικαταστήσει με κυνισμό. Δεν μπορείς πια να δεις τον Peter Pan, δεν αφήνεις τον εαυτό σου ούτε καν να τον ονειρευτεί. Ούτε η νεραϊδόσκονη πια μπορεί να σε βοηθήσει να πετάξεις..Έχεις μεγαλώσει. Έχεις γίνει ένας Captain Hook, προκειμένου να εναρμονιστείς με το νέο ενήλικο περιβάλλον σου. Και αναρωτιέσαι, τι πήγε στραβά?

Πότε ξέχασα να είμαι παιδί? Πότε έπαψα να χαμογελάω με την καρδιά μου, να δίνω απλόχερα αγάπη και να εμπιστεύομαι τόσο τον εαυτό μου, όσο και τους γύρω μου? Πότε έπαψα να ερωτεύομαι? Τι με πλήγωσε τόσο πολύ και σταμάτησα να αφήνομαι, να ζω? Ή μήπως είναι όλα μέρος της διαδικασίας της ωρίμανσης, της ενηλικίωσης? 

Στο μέρος της καρδιάς μου που βρισκόντουσαν κάποτε τα όνειρα μου, οι φαντασιώσεις μου για μία άγνωστη χώρα που όλοι παραμένουν παιδιά-τουλάχιστον στην καρδιά τους-, που κάνεις θετικές σκέψεις και πετάς, που δεν έχεις ευθύνες και κάθε μέρα είναι γιορτή, που ερωτεύεσαι και αυτό δεν σε πληγώνει, που οι φιλίες είναι ουσιαστικές και μοιράζεσαι μαζί τους κάθε γέλιο-γιατί εκεί δεν σου δίνονται λόγοι για να δακρύσεις-, που χορεύεις υπό το φως του φεγγαριού και της μουσικής των νερεαϊδών..σε αυτό το μέρος πλέον υπάρχει θλίψη και κυνισμός. Γιατί να πιστεύεις άλλωστε σε κάτι όμορφο όταν όλα γύρω σου σε διαβεβαιώνουν ότι αυτά είναι παιδικές ανοησίες και κάθε μέρα συνειδητοποιείς πόσο αποκλίνει η πραγματικότητα από αυτά που λαχταράει η καρδιά σου. 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ονειρευόμουν την Neverland..Ονειρευόμουν να πετάω πάνω από γιγάντια λευκά σύννεφα σαν ζαχαρωτά, να περνάω τα ακροδάχτυλα μου από τα κρυστάλλινα νερά της και να μην έχω καμία έγνοια στον κόσμο..Αναπόσπαστο κομμάτι των ονείρων μου ήταν αυτό το χαμογελαστό αγόρι που με κοίταζε έξω από το παράθυρο μου και με προκαλούσε να τον ακολουθήσω σε αυτόν τον ιδεατό κόσμο και να τους ξεχάσω όλους..Έτσι δεν έκλεισα ποτέ το παράθυρο του δωματίου μου στον Peter Pan, ούτε το παράθυρο της καρδιάς μου στην δική μου Neverland...Και τα χρόνια περνούσαν και ολοένα και ξεχνούσα το μεγάλο μου όνειρο και η πίστη μου κατακερματιζόταν μέρα με την μέρα από την ανιαρή μου πραγματικότητα..Οι υψηλές μου προσδοκίες  γκρεμίζονταν από την ατελή ανθρώπινη φύση και κάπου εκεί έπαψα να πιστεύω στις νεράιδες. 

Κοιτάζοντας τώρα στον καθρέφτη βλέπω ένα ενήλικο πλέον κορίτσι με κουρασμένο βλέμμα που αναζητά λίγη μαγεία για να πιστέψει και πάλι, να μπορέσει να ξεπεράσει τους φόβους της, να κάνει και πάλι θετικές σκέψεις και αν μπορέσει να πετάξει..Πώς μπορείς ωστόσο να ανοίξεις την καρδιά σου στον Peter Pan όταν έχεις μεταμορφωθεί σε Captain Hook?

 Αν μπορούσε τώρα να με δει έχω την αίσθηση ότι θα χτυπούσε το πόδι του νευρικά, θα με κοιτούσε με ένα θλιμμένο μειδίαμα  και ενδεχομένως να αναρωτιόταν  γιατί άλλαξα τόσο.. Και εγώ η ίδια αναρωτιέμαι πολλές φορές..Όμως πώς μπορείς να συνεχίσεις να πετάς όταν η καθημερινότητα σε βαραίνει, όταν η καρδιά σου έχει πληγωθεί τόσες φορές και φοβάσαι να την εκθέσεις και πάλι σε κίνδυνο...Ίσως να μην έχουν χαθεί όλα..Ίσως να είμαι και εγώ ένα "Χαμένο Παιδί" σε μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της Neverland και να χρειάζομαι απλά θετικές σκέψεις για να αιωρηθώ για λίγο από τον μουντό αυτό κόσμο..

Και καθώς τώρα κλείνω τα μάτια νομίζω ότι ακούω ένα χτύπημα φτερών δίπλα μου...Τι στην ευχή..? Θα το ψιθυρίσω και ο,τι βγει..."I DO BELIEVE IN FAIRIES".

Η εξαπάτηση του κύριου Darcy

  Ανέκαθεν αγαπούσα τις νουβέλες της Jane Austen, ο τρόπος γραφής της σε ταξιδεύει σε έναν άλλο κόσμο που αναρωτιέμαι αν υπήρξε ποτέ, σε αγκαλιάζει και σε κάνει μέρος του..Η αγαπημένη μου ήταν το "Pride and Prejudice". Για πάρα πολλά χρόνια θεωρούσα ότι αποτύπωνε την αληθινή αγάπη, που προκύπτει από τον θαυμασμό και την εκτίμηση, τις ανιδιοτελείς πράξεις και ξεπερνάει τα εμπόδια που θέτει η υπερηφάνεια και η προκατάληψη απέναντι στον δέκτη του συναισθήματος αυτού.
  Σε αυτό συνέβαλε απαραίτητα και η ύπαρξη του κύριου Darcy. Του σοβαροφανή κύριου Darcy, που βάζει την ηθική, την υπερηφάνεια και την λογική πάνω από όλα στη ζωή του, που είναι σε πλήρη έλεγχο των συναισθημάτων του, της ζωής του και της ζωής των συνανθρώπων του. Του ανθρώπου αυτού που με το κύρος και την ευγένειά του αποτελεί πρότυπο για μία κοπέλα που ανέκαθεν απεχθανόταν το πρότυπο του πρίγκιπα, αλλά επιζητούσε αυτό του Βρετανού gentleman.
  Όταν δε ο τόσο σοβαρός κύριος Darcy, ο φαινομενικά ψυχρός κύριος Darcy εξωτερικεύει τα συναισθήματά του προς την Elizabeth που τον έχουν κατακυριεύσει και φροντίζει για την ευτυχία τόσο της ίδιας, όσο και των μελών της οικογένειάς της είναι αδύνατον να μην τον ερωτευτεί κανείς.
  Όσο ανεξάρτητο και αν είναι ένα κορίτσι, όσο και αν έχει συνηθίσει να καταστρατηγεί το συναίσθημα και να πορεύεται με γνώμονα την λογική μία τέτοια φιγούρα, ένας τέτοιος άντρας πάντοτε θα την συγκινεί. Και κάπου εκεί προκύπτει και η θεοποίηση του κύριου Darcy από μέρους μου και από τόσες άλλες κοπέλες ανά τον κόσμο.
  Γιατί τι θέλει ένα κορίτσι? Έναν άντρα με τρόπους και κατανόηση, που να την εκτιμάει και να την σέβεται για αυτό που είναι, να την αγαπάει χωρίς να πρέπει να κάνει χυδαία επίδειξη και να την φροντίζει ακόμα και όταν η ίδια είναι πλήρως αυτόνομη.
  Για χρόνια λοιπόν είχα το πρότυπο της σχέσης αυτής ως γνώμονα για τις επιλογές της δικής μου ζωής. Μία νουβέλα που γράφτηκε πάνω από διακόσια χρόνια πριν μου είχε γίνει τόσο έμμονη ιδέα και ήμουν πεπεισμένη ότι είμαι γεννημένη σε λάθος εποχή, καθώς στις μέρες μας δεν συνάδει ο ρομαντισμός και το πάθος. Ωστόσο, έκανα λάθος. Και εγώ και όσες πιστεύουν το ίδιο με εμένα. Ο ρομαντισμός μπορεί να υπάρξει και ο σεβασμός και η αγάπη.
  Έχοντας θεοποιήσει τον κύριο Darcy με όλα τα υπέρ και τα κατά του αδυνατούσα να συνειδητοποιήσω την ουσία του μυθιστορήματος αυτού. Ποια είναι λοιπόν η ουσία? Η ουσία είναι να ξεπεράσεις την υπερηφάνεια σου και τις φοβίες σου, την προκατάληψη και το δέος που αισθάνεσαι για το άτομο που στα εμπνέει, να αφεθείς μέσα στο συναίσθημα που σου προκαλεί και να δεις πέρα από αυτό που βλέπουν οι άλλοι. Να παραδεχθείς πρώτα και πάνω από όλα στον εαυτό σου αυτό που αισθάνεσαι και παρά τις φαινομενικές διαφορές και τον τρόμο που σου προκαλεί, να το ζήσεις.
  Ο κύριος Darcy υπάρχει για όλες μας..όπως και η Elizabeth είναι κομμάτι του εαυτού μας. Αντικατοπτρίζει τον εγωισμό μας που δεν μας επιτρέπει να του αντιταχθούμε και να συνειδητοποιήσουμε αυτά που αισθανόμαστε. Την υπερηφάνεια μας, που δεν μας επιτρέπει  να αφεθούμε και ας προσγειωθούμε απότομα. Την προκατάληψη απέναντι σε ο,τι άγνωστο και τις άμυνες απέναντι σε αυτό που φοβόμαστε..Και υπάρχει πιο τρομακτικό συναίσθημα από τον έρωτα?

 
  

“The most terrible thing about it is not that it breaks one’s heart—hearts are made to be broken—but that it turns one’s heart to stone.” O.Wilde

" Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε τους άλλους, ειδικά όταν η συμπεριφορά τους παρεκκλίνει από αυτό που οι ίδιοι θεωρούμε σωστό ή καλό..Η ευκολία με την οποία δαιμονοποιούμε ανθρώπους και καταστάσεις είναι τρομακτική..Ενδόμυχα όλοι αναζητούμε τον αποδιοπομπαίο τράγο στον οποίο θα φορτώσουμε τις δικές μας αμαρτίες και θα τον θανατώσουμε με τον πιο ακραίο και τρομακτικό τρόπο-εξίσου ακραίο ίσως με τα εγκλήματα που έχει διαπράξει-, προκειμένου να εξιλεωθούμε και οι ίδιοι. Ίσως για αυτό αποφάσισα και η ίδια να απομακρυνθώ από τα εγκόσμια..Γιατί πάντοτε θα ήμουν για όλους τους ο αποδιοπομπαίος τράγος.
   Πάντοτε, είχα μία αγάπη στο κρύο και στον χειμώνα, πριν ακόμη γίνω η Βασίλισσα του Χιονιού, προτού αρχίσουν όλα...Θυμάμαι το δέος που είχα για τις νιφάδες του χιονιού και τον χορό τους. Στα παιδικά μου μάτια αυτό φάνταζε σαν ένα τελετουργικό της φύσης από το οποίο αδυνατούσα να στρέψω το βλέμμα μου..Αισθανόμουν ότι ήμουν θεατής σε μία παράσταση την οποία διοργάνωνε η φύση μόνο για εμένα..Και αυτό το λευκό παγωμένο στρώμα που άλλους ίσως και να τους τρόμαζε, εμένα ηρεμούσε την ψυχή μου, γιατί αντιπροσώπευε την κάθαρση της φύσης, όλα γίνονταν λευκά, αγνά, καθαρά...μία νέα εποχή ξεκινούσε. Το κρύο του χειμώνα ποτέ δεν με πάγωσε, αντίθετα με αγκάλιαζε και το αισθανόμουν σαν δικό μου κομμάτι..και έτσι κυλούσαν οι χειμώνες της ζωής μου και ήταν χρόνια όμορφα, αθώα και λευκά.
  Η νύχτα που έγινα η Βασίλισσα του Χιονιού ήταν ένα υπέροχα παγωμένο βράδυ το τελευταίο χρόνο της εφηβείας μου..ήμουν τόσο νέα, τόσο φρέσκια και αθώα..είχα όλη τη ζωή μπροστά μου και κάθε λόγο να την ζήσω όπως επιθυμώ..Η αθώα μου καρδιά όμως ήταν τόσο ευαίσθητη που με το πρώτο σκίρτημα που αισθάνθηκε, αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στο πρόσωπο που την συγκίνησε..Η αθωότητα μου όμως δεν άργησε να γίνει η καταδίκη μου...Γιατί μπορεί η δική μου αγνή αγάπη να ήταν άνευ όρων και ορίων, δεν ίσχυε όμως και τον δέκτη της..Δεν ήταν παρά ένα ανόητο παιδί, που αδυνατούσε να εκτιμήσει το δώρο της αγάπης. Με πλήγωσε τόσο βαθιά που η καρδιά μου δεν το άντεξε..ράγισε. Ήμουν τόσο νέα και ανόητη...
  Άρχισα να τρέχω μέσα στο δάσος ξυπόλητη, κλαίγοντας..Το μυαλό μου δεν μπορούσε να το συλλάβει πώς αυτός ο άντρας απαρνήθηκε κάτι τόσο όμορφο και αγνό..Τα δάκρυα μου άρχισαν σιγά σιγά να παγώνουν, το ίδιο συνέβη και με τα άκρα μου και την ανάσα μου..αλλά δεν φοβήθηκα..η καρδιά μου είχε ήδη γίνει πάγος.
  Και τότε ξάπλωσα στο χιόνι, έκλεισα τα μάτια μου και ευχήθηκα να γίνω ένα με αυτό, να μην πονάω πια και ο πάγος να γίνει η προσωπική μου κάθαρση..Λίγες στιγμές αργότερα, μία χιονοθύελλα σάρωσε το δάσος και αγκάλιασε το κορμί μου με το μοναδικό της μένος..και τότε έπαψα να αισθάνομαι και αυτή η ησυχία έμελλε να είναι η λύτρωση και παράλληλα η τιμωρία μου.
  Στο σπίτι μου δεν επέστρεψα ποτέ, ούτε στην παλιά μου ζωή..Δεν άνηκα πια εκεί, για την ακρίβεια δεν ξέρω αν άνηκα και ποτέ..Πλέον σπίτι μου ήταν το Παγωμένο μου Βασίλειο και οικογένεια μου οι νιφάδες που τόσο πολύ με ηρεμούσαν..
  Οι περισσότεροι με γνωρίζετε μονάχα μέσω της ιστορίας του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ως την κακιά Βασίλισσα του Χιονιού που παρέσυρε τον μικρό Κάι στο Βασίλειό της, στην μοναξιά του Χειμώνα, από την οποία τον έσωσε η αγαπημένη του Γκέρντα. Ίσως και να είμαι κακιά στα μάτια των ανθρώπων, στην δική μου την συνείδηση όμως προστάτευσα ένα αγόρι από έναν παγωμένο θάνατο και το κράτησα να με συντροφεύει στο καταφύγιο μου. Το παραδέχομαι, μερικές φορές ακόμα και εγώ αισθάνομαι μοναξιά..Αλλά οι άνθρωποι δεν αντέχουν την υπεροχή του κρύου, η καρδιά τους είναι πολύ αδύναμη και αναζητά την ζεστασιά του καλοκαιριού που μόνο ο έρωτας μπορεί να τους φέρει...και αυτό αδυνατούσα να του το προσφέρω.
  Και όμως, δεν είμαι απλά ένα αποκύημα της φαντασίας σας, ζω ανάμεσα σας, μέσα σας! Είμαι κάθε παγωμένο δάκρυ που κυλάει στο πρόσωπό σας, κάθε λυγμός πόνου γοερού που βγαίνει από το στέρνο σας, κάθε σκληρή απόφαση που παίρνετε να απ'έχετε κατά καιρούς από το σκληρό και ανίερο παιχνίδι του έρωτα..Κάθε κυνική σας ματιά είναι μέσα από το δικό μου παγωμένο βλέμμα. Σας λυπάμαι κατά βάθος, εσάς τους ανθρώπους...Τόσο ολοκληρωτικά αναλωμένοι στα πάθη σας, τόσο ανυπεράσπιστοι μπροστά στον γήινο έρωτα..Ωστόσο, ένα κομμάτι μου σας φθονεί. Εγώ η Νύμφη του Χειμώνα φθονώ εσάς, με όλες σας τις ατέλειες..Φθονώ το γεγονός ότι όσο και να σας κομματιάζει ο πόνος της αγάπης κάθε φορά βρίσκετε το θάρρος να σηκώνεστε πιο δυνατοί, πιο ζωντανοί, σαν να ζητάτε και άλλο, να προκαλείτε μόνοι σας τον πόνο..Γιατί κάθε λυγμό σας, όσο λυπητερός και αν είναι, αποτελεί ένα τραγούδι για τον έρωτα..Κάθε δάκρυ σας, είναι μία ανάμνηση του πιο ζωντανού και σκληρού συναισθήματος που άγγιξε την καρδιά σας..Γιατί η δική σας η καρδιά όσο και αν υποκρίνεστε ότι είναι από πάγο θα λιώσει με το πρώτο άγγιγμα της αγάπης...
  Μερικές φορές σας φθονώ, ακριβώς γιατί είσαστε στο έλεος της μοίρας και των παθών της βραχύχρονης ζωής σας. Οι περισσότεροι δεν θα γνωρίσετε ποτέ την μοναδικά εξουθενωτική μοναξιά του παγωμένου Χειμώνα."

"Life is something to do when you can't get to sleep." F.Lebowitz

" Και κάπως έτσι ξύπνησα από τον λήθαργο..Δεν νομίζω ότι έφταιγε μονάχα το φιλί του Πρίγκιπα, ούτε και οι Τρεις Καλές μου Νεράιδες -αν και δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς την συμβολή τους!! Επί της ουσίας όμως, ξύπνησα την στιγμή που επέλεξα η ίδια να ξυπνήσω από αυτόν τον ανιαρό και ανούσιο ύπνο, που με είχα αυθυποβάλει. Είχε έρθει πια η στιγμή να πολεμήσω, δεν ήθελα να είμαι πλέον μία πριγκίπισσα του ύπνου, αυτή που θα την θυμούνταν ως "Ωραία Κοιμωμένη", μια τεμπέλα δηλαδή και υπναρού που άφηνε την τύχη της στα χέρια των άλλων!! 

  Η παρουσία ενός πρίγκιπα στη ζωή μου ήρθε μετά από αυτή την απόφαση και ήταν καταλυτική, αλλά ο πόλεμος ήταν δικός μου και αφορούσε εμένα και τον κακό μου εαυτό, τον αλλοιωμένο...Η Κακιά Βασίλισσα ήμουν πλέον εγώ στο παραμύθι μου..Εγώ έθετα τα εμπόδια, τα "πρέπει" και τα "μη" που με απομάκρυναν από την ευτυχία που τόσο αποζητούσα! Όταν το συνειδητοποίησα η νίκη ήταν πλέον καθοριστική, αρκεί να ακουμπούσα το αδράχτι και ας με πλήγωνε, ας με σκότωνε! Όσο δεν ακουμπούσα το ρημαδό-αδράχτι και δεν πληγωνόμουν ήμουν ναι μεν ασφαλής, αλλά κάτι με κρατούσε από το να ζήσω την ολοκληρωτική ευτυχία..Δεν θα ήμουν ποτέ πραγματικά ελεύθερη εάν δεν το "άγγιζα", πάντοτε θα με στοίχειωνε αυτή η σκέψη. Έτσι, το πήρα απόφαση, αυτή τη φορά χωρίς νεράιδες και πρίγκιπες, θα το έκανα μόνη μου..Μία πριγκίπισσα, πρωταγωνίστρια στο ίδιο της το παραμύθι! 

  Και τότε το άγγιξα και όπως ήταν φυσικό με πλήγωσε, με πλήγωσε βαθιά, πιο βαθιά από ο,τι περίμενα..Και μη γνωρίζοντας πώς να το διαχειριστώ έπεσα σε αυτόν τον ανούσιο ύπνο για τον οποίο δυστυχώς έμεινα μετέπειτα γνωστή. Όσο κοιμόμουν δεν αισθανόμουν τον πόνο, όσο κοιμόμουν δεν σκεφτόμουν, δεν θυμόμουν, ήμουν και πάλι ευτυχισμένη.. Όμως ο ύπνος δεν ήταν λύση στον πόνο μου, ήταν το προσωπικό μου placebo για να αισθάνομαι μία στοιχειώδη ηρεμία την οποία είχα μετονομάσει σε ευτυχία..Στην απομόνωση του ύπνου μου έχασα πολλές στιγμές από τη ζωή μου, που όπως μου εκμυστηρεύτηκαν αργότερα ήταν χρόνια ολόκληρα..Και μέσα σε αυτά τα χρόνια το Βασίλειο όχι μόνο δεν είχε αποκοιμηθεί, αλλά η ροή του χρόνου και των γεγονότων ήταν πιο δραστική από ποτέ! Μπορεί λοιπόν να έχασα πολύ καιρό κατά τη διάρκεια αυτού του λήθαργου, αλλά βρήκα το σημαντικότερο: τον εαυτό μου! Και τότε ήταν που ξύπνησα..

  Ανοίγοντας τα μάτια μου είδα τον Πρίγκιπα και έκανα και πάλι ότι κοιμάμαι, γιατί φοβήθηκα ότι μετά το αδράχτι δεν θα άντεχα άλλον πόνο. Όταν με φίλησε όμως, δεν μπορούσα να κάνω πια την κοιμισμένη, η σύγχυση ήταν πολύ μεγάλη για να συνεχίσω να υποκρίνομαι..Σαστισμένη άνοιξα τα μάτια μου και εκείνος πίστεψε ότι το φιλί του ήταν αυτό που στην ουσία με ξύπνησε, έτσι αποφάσισα ότι ήταν πιο ευγενικό να τον αφήσω να το πιστεύει, καθώς αυτό υποδείκνυε και η ανατροφή μου..

  Τα υπόλοιπα λίγο - πολύ τα ξέρετε..Μετά παντρευτήκαμε και ζήσαμε εμείς καλά και εσείς καλύτερα-μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Παράπονο δεν έχω, με φροντίζει, με προσέχει και με έχει κυριολεκτικά Βασίλισσα, αλλά σε έναν γάμο πρέπει να κάνεις αμοιβαίες υποχωρήσεις-μην ακούτε τι λένε οι παραμυθάδες! 

  Όσον αφορά την ύπαρξη της μαγείας και τα λοιπά, αυτά είναι το αλατοπίπερο σε μία ιστορία..Ο καθένας πρέπει να αντιμετωπίσει τους προσωπικούς του δαίμονες, να αγαπήσει τον εαυτό του για να είναι έπειτα σε θέση να αγαπήσει και να αγαπηθεί..Και υπάρχει δυνατότερη μαγεία από την αγάπη?!"

"Nobody can be kinder than the narcissist while you react to life in his own terms." E.Bowen

  Όλοι σίγουρα έχουμε ακουστά τον Νάρκισσο, τον νεαρό εμφανίσιμο άντρα από την Βοιωτία, ο οποίος ήταν τόσο απασχολημένος με το να θαυμάζει το είδωλο του στα κρυστάλλινα νερά των ποταμών, που αγνοούσε την ερωτευμένη Νύμφη Ηχώ. To τέλος του Ναρκίσσου δεν ήταν τόσο ωραιοποιημένο ωστόσο! "Μαράθηκε" δίπλα στον ποταμό -πέθανε κοινώς η ψωνάρα, αφού δεν αποχωριζόταν το είδωλό του ούτε για τις βασικές ανάγκες- και στη θέση του φύτρωσε το γνωστό άνθος νάρκισσος..'Όσο για την δύσμοιρη Ηχώ?! Η φωνή της έσβησε από τις συνεχείς και απέλπιδες  προσπάθειές της να τον καλεί κοντά της -λύσσαξε και αυτή να τον φωνάζει..αλαζόνας ήταν ο άνθρωπος, όχι κουφός!!- με αποτέλεσμα να ακούγονται πια μονάχα οι τελευταίες συλλαβές από όσα έλεγε..

  Από ο,τι φαίνεται βέβαια, ο Νάρκισσος πριν αποδημήσει εις Άδη -και πριν του προκύψει η πετριά με τον εαυτό του- πρέπει να είχε προλάβει να συνεισφέρει στην αναπαραγωγή του είδους, καθώς στις μέρες μας παρατηρούνται πολλοί απόγονοι του διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο και κυρίως στα πάτρια εδάφη!!

  Η γενιά αυτή εκτός του ότι υπήρχε από αρχαιοτάτων χρόνων στις μέρες μας παρουσιάζει μία εξαιρετικά μεγάλη και ανησυχητική ποικιλία. Ψηλοί, κοντοί, μεγάλοι, μικροί, γεροδεμένοι ή μη, σε όλους τους εντοπίζεται μία ομοιότητα..Είναι αυτάρεσκοι μέχρι αηδίας!! Δεν είναι απαραίτητα εμφανίσιμοι,ούτε καν metrosexual, αλλά για κάποιο λόγο η αυτοπεποίθηση τους έχει φτάσει στο ζενίθ! Μην με παρεξηγείτε, καλό είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου δεν λέω, θεωρώ μάλιστα ότι σε βοηθάει να προχωρήσεις, αλλά παν μέτρον άριστον φίλτατε..Το "γνώθι σ αυτόν" δεν το έχεις ακουστά? Πόσα να αντέξει πια ένας άνθρωπος?!

  Πρόσφατα μάλιστα, άκουσα ΤΟ ανήκουστο(!) και μάλιστα, από έναν κύριο που αντικειμενικά μιλώντας γοητευτικό δεν τον αποκαλείς, ούτε καν κυκλοφορίσιμο!  "Μα τι ανταγωνισμό να έχω εγώ?!"..ΤΙ ΛΕΣ ΒΡΕ ΤΡΙΤΟΞΑΔΕΡΦΕ ΤΟΥ FREDDIE KRUGER?! Εκεί κάπου είναι το σημείο που οι δυνατότητες είναι λίγες και μάλιστα επίπονες..
Επιλογή 1η: Να κάνω το πικρόχολο μεν, αληθές δε, σχόλιο μου και να με αποκαλέσουν (αδίκως!!) σκύλα?!
Επιλογή 2η: Να φορέσω τις παρωπίδες και τις ωτασπίδες μου και σαν καλό κορίτσι να χαμογελάσω με ευγένεια-και λες και έχω βγει από την τρίτη λοβοτομή?!
Επιλογή 3η: Να αυτοπυρποληθώ μπας και επέλθει η λύτρωση?! Εν τέλει επέλεξα το δεύτερο. 

  H χείριστη περίπτωση όλων δε, είναι να είσαι και εσύ άμαθη σαν την Ηχώ και να αναπτύξεις αίσθημα για κάποιον εκκολαπτόμενο Νάρκισσο!!!
  Κατανοώ απόλυτα τι είναι αυτό που θα σε προσελκύσει εξαρχής σε αυτό το άτομο...Είναι συνήθως απόμακροι, οδηγείσαι λοιπόν στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι είναι σκεπτικοί, μοναχικοί και επιλεκτικοί σε σχέση με ποιους θα συναναστρέφονται.. ΛΑΘΟΣ!!! Στην πραγματικότητα λίγοι είναι οι άνθρωποι που τους ανέχονται για αρκετή ώρα, καθώς δεν έχουν και τίποτε άλλο να συζητήσουν εκτός από το πόσο υπέροχοι είναι, πόσες κατακτήσεις έχουν και πόσο πολύ τους ζηλεύουν όλοι...Το άλλο που επίσης θα σε προσελκύσει είναι ότι ενίοτε θυμούνται ότι υπάρχεις και εσύ, οπότε θα σου δώσουν λίγη σημασία και μετά θα επιστρέψουν και πάλι στην αγαπημένη τους ασχολία -το υπέρμετρο Εγώ τους δηλαδή- . Με την διαβολεμένη αυτή η τακτική, που εφαρμόζεται πολλές φορές και εν αγνοία τους- γιατί δεν φημίζεται και για την νοημοσύνη του ο Νάρκισσος-σε ψήνουν σε χαμηλή φωτιά και εσύ νομίζεις ότι σου άναψαν το καλοριφέρ!!

   Ώσπου κάποια στιγμή σου έρχεται επιτέλους η επιφοίτηση εν μέσω μίας κρίσης ειλικρίνειας και συνειδητοποιείς ότι αυτό το άτομο δεν είναι για εσένα, οπότε παίρνεις την Μέγιστη απόφαση να προχωρήσεις. Έλα όμως  που λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί εδώ που τα λέμε ΠΟΙΑ είσαι εσύ αγαπητή Ηχώ που θα στερήσεις από τον Νάρκισσο αυτό που δικαιωματικά του ανήκει, δηλαδή την αμέριστη προσοχή σου?! Έτσι, ακριβώς το αντιλαμβάνεται αυτός και τότε ξαφνικά συμβαίνει η ΜΕΤΆΛΛΑΞΗ (μην χαίρεσαι δεν διαρκεί πολύ!). Όλως τυχαίως θυμάται ότι υπάρχεις και κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να σου σπάσει τα νεύρα, εεμ να σε κατακτήσει ήθελα να γράψω..Τι κάνεις σε αυτήν την περίπτωση?! Run Forest, RUN!!! Γιατί αν γυρίσεις πίσω πάει η φωνούλα σου Ηχώωω...!!

  Ό,τι και αν συμβεί μην ξεχνάς ότι ένας καθαρόαιμος Νάρκισσος δεν είναι ποτέ σε θέση να αγαπήσει κανέναν άλλον πλην του εαυτού του και αν έκανες το λάθος να πιστέψεις έστω και για λίγο ότι είναι ερωτευμένος μαζί σου λυπάμαι που σε προσγειώνω απότομα, αλλά επί της ουσίας είναι ερωτευμένος με το είδωλο του που καθρεφτίζεται στα μάτια σου όποτε σε κοιτάζει...Ναι, καλά κατάλαβες! Θαυμάστριες ψάχνει ο κύριος! (Δεν φταίει αυτός, η φύση φταίει που ήταν τόσο γενναιόδωρη μαζί του!)

   Και αν έχεις ακόμα αμφιβολίες για τον αν το δικό σου "βάσανο", όπως μου αρέσει να το αποκαλώ είναι και αυτός απόγονος του μισητού πλέον Βοιωτού άκουσε την ηχώ της λογικής σου..Αυτή πάντοτε ξέρει!